روزمرگی های شهری - به پاس داشت زیباترین فرزندان آفتاب و باد

سه شنبه 13 شهريور 1386

به پاس داشت زیباترین فرزندان آفتاب و باد

دشت خاوران لکه ننگی است بر دامن تاریخ سیاه و خونین جامعه ی ما! تاریخی که سرتاسرش را خون و سیاهی در بر گرفته است.

خاوران تنها یک مشت خاک نیست. خاوران نماد است نمادی از نسلی که اکنون غبار تن شان هر لحظه این تاریخ را نفرین می کند. خاوران سجده گاه مادران زیباترین فرزندان افتاب و باد است که هنوز از سجاده ها سر بر نگرفته اند.

هر زمان که به خاوران می اندیشم یاد شعر جادوگر بزرگ واژگان فارسی می افتم که در روز 26 دی ماه 57 . درست در روز فرار دیکتاتور سرود. اما چه سود که در تاریخ این جامعه ی ما هم واره با یاس ها با داس سخن گفته اند.

عاشقان ، سرشکسته گذشتند
شرمسار ِ ترانه های ِ بی هنگام ِ خویش
و کوچه ها ، بی زمزمه ماند و صدای پا.
سربازان شکسته گذشتند
خسته ، بر اسبان تشریح
و لَته های بیرنگ ِ غروری نگون سار
بر نیزه هایشان.
تو را چه سود
فخر به فلک برفروختن
هنگامیکه هر غبار ِ راه ِ لعنت شده ، نفرینت میکند؟
تو را چه سود از باغ و درخت
که با یاس ها
به داس سخن گفته ای؟
آنجا که قدم برنهاده باشی
گیاه از رُستن تن میزند
چرا که تو
تقوای خاک و آب را
هرگز باور نداشتی.
فغان ! که سرگذشت ما
سرود ِ بی اعتقاد ِ سربازان ِ تو بود
که از فتح ِ قلعه ِ روسپیان
بازمی آمدند.
باش تا نفرین ِ دوزخ از تو چه سازد
که مادران ِ سیاه پوش
- داغ داران ِ زیباترین فرزندان ِ آفتاب و باد -
هنوز از سجاده ها
سربرنگرفته اند.