حدود 10 سالی است که چندان به فوتبال علاقه ای نشان نمی دهم. چند سالی هم هست که به جز موارد خیلی خاص مسابقات فوتبال را دنبال نمی کنم. اما  بازی فینال جام ملت های آسیا رنگ و بوی دیگری برای ام داشت و موجب شد بعد از سال ها یک بازی را با هیجان 90 دقیقه ی کامل نگاه کنم. دلیل اش هم برای ام این بود که تیم فوتبال عراق به نمایندگی از جامعه ای که در آستانه ی فروپاشی اجتماعی است نشان داد که می تواند یک همبستگی انسانی را در مستطیل سبز به نمایش بگذارد!

تیم عراق بر خلاف تیم های کشور های ایران، کره،ژاپن، عربستان و... که در اوج غرور ملی؟؟ کاذب شان بازی های نه چندان مطلوبی ازخود نشان دادند در اوج سرشکستگی و شرم ساری تاریخی خویش! حس سرخ شرم را در خدمت پیشرفت و پیروزی گرفت. تیم عراق نماینده ی شرم تاریخی مردم ان کشور در شرایط دهشتناک امروزی اش بود. حس شرمی که آنان را وادار کرد که متفاوت بازی کنند تا بر فراز آسیا بایستند.

واقعا می توانم بگویم بعد از سال ها از قهرمانی و پیروزی یک تیم فواتبال خیلی خوشحال شدم. امید وارم که این پیروزی در یک تورنمنت فوتبالی! باعث شود که لااقل تلنگری به شرایط بد جامعه عراق زده شود و این همبستگی انسانی از محیط کوچک مستطیل سبز به سرتاسزر جامعه عراق کشیده شود.